Té optimistisch

Anderhalve week geleden liet ik een foto zien van de Aitana met sneeuw, uniek in deze tijd van het jaar. Dacht ik. Maar gisteren, een paar uur nadat ik de foto's had gemaakt van de klaprozen, was het opnieuw mis met het weer. Onweer, hagel, regen die met bakken uit de hemel viel, en koud.

Vanmorgen was het om een uur of twaalf 5 graden! 

Ik heb staan uitmesten (in de regen) met winterjas, handschoenen en een muts. 

Soms, als ik een bedrijf moet bellen in Nederland, en ze naar mijn adres vragen, en dan horen dat ik in Spanje woon, hoor ik enthousiaste kreten aan de andere kant van de lijn: "O, heerlijk! Zeker lekker warm daar?" En dan is het altijd leuk om te zeggen dat ik op zo'n moment met twee dikke truien en twee paar sokken bij de telefoon zit. Arme mensen, weer een illusie armer :-)

Maar goed, gisteren met zonsondergang (het was op dat moment gelukkig net even droog en de zon scheen), was de Aitana weer even te zien, en alweer met een dikke laag sneeuw. Tóch maar weer een foto gemaakt, want het licht op de berg vond ik erg mooi.

Verstoorde natuur

Een van mijn meest favoriete bloemen is de klaproos. In mijn herinnering zag ik ze vroeger overal als ik met mijn zus ging wandelen in de polder. Dus toen ik in Spanje kwam wonen verwachtte ik niet anders dan dat ik ze hier ook in grote getale zou tegenkomen. 

Helaas, alleen het eerste jaar bloeiden ze op mijn land, daarna waren ze maar mondjesmaat te vinden. Omdat ik in eerste instantie niet wist hoe dat kwam, ben ik gaan zoeken op internet naar de reden. Het bleek zo te zijn dat ze alleen groeien op plekken waar de grond verstoord wordt door ploegen en eggen. Omdat ik mijn land met rust laat, is het dus logisch dat ze hier niet aanslaan.

Maar ja, ik blijf ze prachtig vinden. Dus ga ik maar met mijn camera op zoek naar plekken waar ze wél groeien. En dan zie je dat er meer plantensoorten zijn die zich graag nestelen op omgewoeld land....

Klein en groot op de foto

Vandaag was weer zo'n dag die voorbijvloog. Vanmorgen na de tweede keer voeren (half tien) en de daarbijbehorende koffie en ontbijt, eerst met John naar het dorp geweest voor een paar laatste boodschappen. Dat lijkt een kleinigheid, maar je bent zo anderhalf uur verder. En dat terwijl we nog niet eens koffie zijn gaan drinken op een terrasje.

Daarna bij vrienden op bezoek geweest, toen snel naar huis geracet en gegeten, beestjes gevoerd, computerklusjes gedaan, uitgemest, koffie gedronken (moet kunnen, toch?), kippies naar bed gebracht (altijd een hele ceremonie, omdat de dames pas als het bijna helemaal donker is, naar binnen willen, en ik dat graag ietsjes eerder wil. Dus hijsen de gezusters kip zich na enig aandringen van mijn kant morrend hun trapje op en gaan dan zachtjes mopperend hun hok in, waarna ik hun deurtje dicht kan doen om ze te beschermen tegen de vos. Vervolgens komen de varkentjes dan weer geërgerd naar buiten omdat ze al láááng sliepen en door al dat burengerucht weer klaarwakker zijn).

Tussendoor nog wat foto's gemaakt, waarvan de meeste niet gelukt zijn. Alleen een piepklein wild blauw druifje hield zich goed en mag dan ook worden gepubliceerd.

Als tegenhanger zojuist nog een foto gemaakt van de bijna volle maan, die hier altijd heel spectaculair opkomt. Ik ga er soms echt voor zitten: eerst zie je een lange tijd een lichte gloed boven de bergen, en dan, als je het al bijna niet meer verwacht: tadáá.... komt ze (het is LA luna) ineens boven de bergrand uitpiepen. En dan gaat het heel snel: binnen de kortste keren is ze "los" van de berg, en zweeft ze als een ballon vrij in de lucht.

Vooral in het begin vond ik het adembenemend om dan buiten rond te lopen: door de witte leemgrond lijkt het hier dan net een sneeuwlandschap. Je zou bijna een boek kunnen lezen, zó licht is het dan..... 

Jammer dat dat haast niet op een foto is vast te leggen, maar ik ga het toch eens proberen. Morgen is het volle maan, dus wie weet....

Multifunctionele auto

Sinds een paar jaar heb ik een oude Renault Express. Hij stamt van ver uit de vorige eeuw (1986), dus is al bijna een oldtimer te noemen. Maar het is een onverwoestbaar vehikel, en voor mij erg praktisch. Ik heb er al van alles in vervoerd. Uiteraard de gewone zakken paardenvoer van 40 kilo, en ladingen hooi en stro, maar ook dingen zoals vrachten brandhout, tegels, betonijzer, betonmolens, noem maar op. Vandaag was het een "transport exceptionnel" waarbij John gebukt achterin moest zitten en ik goed om me heen keek of ik nergens politie zag. 
Het is gelukkig allemaal goed gegaan, dus nu kunnen we verder gaan met de voorbereiding van de fundering van het douche-/toiletgebouwtje voor John's nieuw op te zetten natuurkampeerterrein.

Luie zondag

Vandaag is het nou echt zo'n dag dat er werkelijk helemaal niks gebeurt. Beetje luieren in de hangmat, eens een paar fotootjes maken, klein stukje wandelen (niet te veel, want dat is zó vermoeiend), op mijn gemak uitmesten bij de paarden en de varkentjes, beetje lezen, en toch vliegt de tijd voorbij.  Heel vaak krijg ik de vraag: "wat doe je zoal op een dag?", en eigenlijk heb ik daar nooit een antwoord op. Natuurlijk, allereerst de gewone dingen zoals vier keer de paarden , drie keer de varkentjes en de kippen, en twee keer de honden voeren. En uitmesten, en af en toe het huis weer eens toonbaar maken (onbegonnen werk, want zodra je je omkeert, ligt er alweer een nieuwe laag stof).

Ook drinken John en ik zéér regelmatig een kop koffie bij elkaar, minstens een paar keer per dag.

En een paar keer per week zakken we af naar het dorp, voor boodschappen. En dan, uiteraard, ook voor "een bakkie" op een terrasje, of in de winter, binnen. En dan ben je al heel snel een paar uur verder. Tja, en ik breng ook aardig wat tijd achter/voor de computer door. 

Voor het slapen gaan nog een sudoku verwerken, en dan is de dag alweer voorbij.

Als afsluiting zomaar wat foto's die ik gisteren heb gemaakt:

La luz

Oftewel elektriciteit, daar ontbreekt het hier regelmatig aan. Sta ik zojuist net met mijn handen de bak met rijst en brokken voor de honden te mengen, en wil ik daarna uiteraard gewoon even mijn handen wassen, is de stroom weer eens uitgevallen. En daar mijn water met een pomp naar de kraan wordt geheveld, zat ik dus ook zonder water.

Deze keer duurde het gelukkig niet lang. Na een half uurtje was alles weer normaal. Maar ik zal heel blij zijn als ik de plannen die ik heb om over te gaan op zonne-energie, kan laten uitvoeren.

Het wachten is op de lening, en dat is ook altijd een meer-maanden-plan. Maar ooit zal het gaan lukken.

Op dit moment heb ik stroom via een heel gammel lijntje dat al zeventig jaar dienst doet. Her en der zijn stukken aan elkaar geknoopt, isolatoren van sommige palen zijn foetsie, en af en toe valt er een paal om tijdens een storm. Die moet dan weer overeind worden gehesen. Een maand of wat geleden moest dat ook weer eens gebeuren. We hebben toen de paal maar aan een boom vastgebonden. Dat houdt het wel tot ik mijn zonnepanelen heb (hoop ik).

Elf jaar

Gisteravond was het 11 jaar geleden dat ik hier in Cocentaina kwam wonen. Na een lange rit, waarbij een vriendin gelukkig reed en ik naast haar kon uitrusten van een paar hectische laatste weken in Nederland, kwamen we rond half acht 's avonds aan bij het huis. 

Er waren op dat moment een paar kennissen uit Nederland aan het werk, en eerlijk gezegd was het een enorme chaos. De verhuiswagen was een dag of drie daarvoor aangekomen, en deze mannen hadden alles moeten uitladen met behulp van de tractor met aanhanger, want het motregende, en de vrachtwagen kon niet over het glibberige weggetje naar mijn huis. Dat was een hele toestand geworden, want tussendoor kreeg de tractor een lekke band, dus die moest snel naar het dorp worden gebracht om te worden geplakt. Logisch dus dat ze alle dozen maar beneden in een grote ruimte hadden gezet, in plaats van in de vertrekken waar ze hadden moeten komen.

Maar het was wel even slikken toen ik het zag.

De volgende dag ben ik maar begonnen met het in elkaar zetten van mijn nieuwe ledikant, de boekenkasten, en de eettafel. Zo leek het huis al wat bewoonbaarder. En in de week die volgde werd de keuken, die ik had meegenomen uit mijn huis in Speuld, geïnstalleerd. Tot dan was het pionieren met een teiltje water op een stoel, tussen alle kastjes en dozen die overal in de keuken stonden. Na een week was het meeste uitgeruimd en kon ik beginnen met mijn nieuwe leven. En daar heb ik nog geen dag spijt van gehad.

Zo zag de keuken eruit voordat ie werd veranderd. Misschien erg romantisch, maar absoluut niet praktisch:

.