Jong spul

Vorige week zijn we naar "Ton in Jalón" geweest. Een onvervalste Hagenaar die een flinke collectie pluimvee heeft en ook een aantal dwerggeitjes. Die zie je hier niet vaak (eigenlijk nooit), dus ik was heel blij met de tip (van Erik en Elleke) dat Ton ze had. En dat er ook lammeren waren om te verkopen. Natuurlijk waren ze weer vertederend, die kleine stuiterballetjes. Over een week of zes bel ik Ton op om te kijken of ze dan al bij de moeder weg kunnen, en dan wordt de veestapel hier uitgebreid met een bokje, twee dwerggeitjes, en misschien ook een iets groter formaat geitje.

Ook heb ik bij hem Brahma's besteld. Dat zijn kippen-extra-large. Het zijn nu nog kleutertjes of zelfs dát nog niet eens, maar als ik de geitjes ga halen, zullen de brahma's hopelijk ook zover zijn dat ze de wijde wereld in mogen.

En er komt nog meer jong spul hiernaartoe: bij Ria zijn poesjes geboren. Twee nog piepkleine frummeltjes zijn door de moederpoes op een onmogelijke plek gedeponeerd: bovenop een stapel terrastafels (van een voormalig café), in de werkplaats onder het appartement waar Ria woont.

De foto is wat wazig, het is een beetje een zoekplaatje geworden. Maar ik wilde niet flitsen, en stond te balanceren op een emmer om ze toch een beetje in het zicht te krijgen.... :)

De katjes krijgen hier straks wél een baan. Ze mogen bij de paardenstal de muizen en ratten afschrikken (ze hoeven ze niet te vangen, liever niet zelfs) die de daar opgeslagen zakken paardenvoer openknagen.

Overmacht

Volgens de zwaluwen moest ik niet zo raar doen: de houtkachel aan in april! Belachelijk toch! Dus werd er eensgezind besloten dat het tijd was om een nest te gaan bouwen bovenop de kachelpijp die door de eetkamer loopt. Een wel heel drastische maatregel, maar het heeft wél effect. Nu heb ik niet alleen geen kachel meer, maar de ramen moeten ook nog eens dag en nacht open blijven, om de vogels met hun zwaar bemodderde snaveltjes hun werk te kunnen laten doen. Ach, gelukkig ging de temperatuur fors omhoog, dus ik hoef me niet in dekens te hullen om warm te blijven 's avonds......

En o ja, muziek draaien is er ook niet meer bij deze zomer, want een tweede koppeltje is aan hun nest begonnen....boven op een "surround-sound"-muziekboxje.

De zwaluwtjes zijn te zien op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=aqmNlnvQ6cM

Himno de Alcoi

Het was alweer eergisteravond dat de feesten van de moros i cristianos in Alcoi geopend zouden worden met het zingen van een indrukwekkende hymne. Er komen tienduizenden mensen op af, de straten staan bomvol, het plein barst bijna uit zijn voegen.

Eerst is het lang wachten: alle banda's komen één voor één het plein op en spelen daar nog een stukje muziek. De laatste is te herkennen aan de petten die ze dragen, en bij hen is ook de dirigent die dit jaar de hymne mag dirigeren. Een hele eer.

Als de hymne begint, voel je de spanning van het publiek stijgen. Bijna iedereen zingt mee, en tussendoor klinkt applaus bij bepaalde gedeeltes. Als het afgelopen is, is daar de ontlading: iets waar het hele jaar naar uitgekeken wordt, is eindelijk begonnen. De kerkklokken luiden, er is vuurwerk, en dan... gaat de feestverlichting aan. Gejuich. Applaus.

Maar daarna moet de mensenmenigte natuurlijk weer van het plein en uit de straten zien te komen. En dat is een klein lesje in geduld......

Op de Plaça de Dins naast het hoofdplein is het een heerlijke chaos, met overal barretjes die de mensen afleiden tot de hymne begint

Over vindingrijkheid gesproken :)

De leden van de banda's hebben nog tijd voor een praatje

Knalfeest

Het zijn de dagen van "Mare de Deu del Milagro", kortom feesten van Maria. Ooit, in een ver verleden, heeft een Mariabeeld in Cocentaina 28 tranen van bloed geplengd, en dit heuglijke (?) feit wordt nu nog elk jaar gevierd.

De Contestanos en Contestanas (inwoners van Cocentaina) dragen dan de traditionele kleding van het dorp, en er wordt veel geflaneerd, terrasjes gepakt, processies gelopen, heilige missen bijgewoond, en natuurlijk hoort er ook een mascletá bij. Dat is een oorverdovend knalvuurwerk, midden op de dag.

Ik heb nog geprobeerd het te filmen, maar het geluid (het belangrijkste van de mascletá) was van een niet al te beste kwaliteit. Dus helaas.....

Is het écht waar?

Vorig jaar maart begaf de bosmaaier het: tandwiel versleten (zie voor een opfrissertje

http://equi-librio.blogspot.com/2009/05/zoek-de-verschillen.html )

Dit jaar in maart waren de onderdelen nog steeds niet gearriveerd, ondanks tientallen telefoontjes van Hipólito van de winkel waar ie was gekocht.

Toen heb ik het heft maar in eigen hand genomen, en de onderdelen gewoon in Nederland besteld. De service was super, want mij werden meteen de technische tekeningen toegestuurd via email, omdat alleen een typenummer niet genoeg bleek te zijn. En zo kon ik precies aanstrepen wat ik nodig had.

Het pakketje was binnen 10 dagen bij de post, maar toen bleek dat ik iets té enthousiast was geweest. Ik ging er namelijk van uit dat de kop van de maaier er ook bij zou zitten, maar dat bleek niet zo te zijn. Afijn, een telefoontje en een mailtje later was ook die besteld, en gisteren kon ik het bij het postkantoor ophalen.

Met het zweet in de handen heb ik het ding vanmorgen in elkaar gezet en aan de maaier gemonteerd. Zou het écht de goeie kop zijn? Zou het allemaal passen? Pffffft, wat een opluchting toen het leek te gaan lukken.

En toen het apparaat starten. Eerst de oude benzine eruit natuurlijk, en een verse slok brandstof erin. En toen geschiedde het wonder: hij startte bijna meteen!

Ik zal 'm wel nog een keer wegbrengen om 'm te laten schoonmaken, maar dat doe ik dan wél bij iemand anders ;)

Buiten de perken...

....mag de natuur zijn gang gaan. Ongeorganiseerd gras, onbestemde struikjes, en daartussen, heel sereen, de bloeiende perenbomen, ik vind het prachtig. Maar binnen het hek wordt het gras weer gemaaid, en heb ik de wilde rozenstruiken een klein beetje gesnoeid.

Het is toch heerlijk wakker worden: zo'n uitzicht vanuit het slaapkamerraam?

Eèèèng!

"Altijd wordt het mens boos als we buiten het hek gaan, en nu zet ze zélf de poort open. Dat móet een valstrik zijn!"

Zo ongeveer moeten de paarden hebben gedacht, toen ze vanmorgen door mij werden uitgenodigd om op een nieuw stukje omheind terrein te komen grazen. Het hooi was op, en zo konden ze toch hun buik rond eten.

Snorkend van de spanning waagden ze zich voorzichtig buitengaats, met nerveus zwiepende staarten en oren stijf naar voren. Maar toen ze eenmaal in de gaten hadden dat het echt legaal was wat ze deden, gingen de snuiten omlaag en hoorde je alleen nog maar het skratsch-skratsch-skratsch van hun malende kaken.

En achter Cocentaina doemde een geheimzinnige nevel op van achter de bergen.........