Zoek de verschillen

Het is volgens mij al zo'n twee maanden geleden dat de desbrozadora (bosmaaier) het begaf. De tandwielen in de kop bleken totaal versleten. 

John was juist een paar dagen daarvoor begonnen met het maaien van het toekomstige kampeerterrein, en ik moest ook hoognodig aan de gang, want het gras schoot als paddestoelen (huh?) uit de grond. En niet alleen het gras, maar ook de niet-uit-te-roeien distels.

Diezelfde dag zijn we nog naar de winkel gegaan waar ik de maaier had gekocht, en daar heb ik een nieuwe kop besteld. Bij de vraag hoe lang het zou gaan duren, dacht Hipólit, de eigenaar: ach, misschien een week of twee. Dus niet. Na een week of vijf kwam het onderdeel. Ik blij, Hipólit blij. En toen: ik niet meer blij, en Hipólit ook niet meer: het was het verkeerde onderdeel. Dus hij wéér tig keer aan de telefoon, maar tot nu nog steeds zonder resultaat. En het gras? In één woord: HOOG!

Zo zag het gras bij Johns huisje er vorig jaar nog uit

Nu is er bijna geen doorkomen aan

Naast het huis groeien gras en distels wanordelijk door elkaar

Links achter de yucca staat een bankje. Echt waar!

Huiszwaluw

Sinds ongeveer een week zitten er zwaluwen in huis. Eerst zaten ze de hele dag gezellig met zijn tweetjes te kwetteren in de woonkamer, nu zit er nog eentje in de eetkamer. Misschien is dat meneer, en is mevrouw eitjes aan het produceren. Hij zit daar doodgemoedereerd op het snoertje van de lamp die boven tafel hangt, en slaapt er ook 's nachts. Vanmorgen om zeven uur, toen de honden een hevig kabaal maakten omdat het etenstijd was, werd hij langzaam wakker, rekte zijn pootjes eens uit, en begon zich te wassen. Onverstoorbaar.

Dat wordt dus de hele zomer: ramen dag en nacht openhouden, ook als het erg warm wordt.

De nogal

Nogal is het Spaanse woord voor de Juglans regia, oftewel walnoot. Die stond al jaren hoog op mijn verlanglijstje, maar het kwam er steeds maar niet van om er een te kopen. Tot eergisteren. Ria was hier geweest en ik bracht haar naar huis. Dan kom ik bijna langs het tuincentrum "Solana", en we hadden nog een beetje tijd, dus....

Ik ging naar huis met een paar peterselieplantjes voor tussen de tomaten, én een walnoot. In eerste instantie wilde ik 'm voor het huis planten, maar toen ik me realiseerde dat de kroon in de verre toekomst een doorsnee kon krijgen van 10 tot 15 meter, leek me dat ineens niet meer zo'n goed idee. Waar dan? De enige acceptabele plaats was bij de varkentjes. Dus daar staat ie nu. 

Over een paar jaar, als de walnoot wat is gegroeid, kunnen ze in zijn/haar (?) schaduw liggen. Ook is het een hele handige boom, want vliegen en muggen hebben er een hekel aan en blijven dus uit de buurt.

Donderdag marktdag

Een stralende dag, niet zo veel werk te doen, dus een prima dag om weer eens naar de markt in Cocentaina te gaan. Altijd chaotisch druk, zoeken naar een parkeerplek, bomvolle terrasjes, en kleurrijke kramen. Het grootste verschil met Nederland vind ik, dat de marktkooplui hun waren niet aanprijzen. Geen "Móóóie túllepe" of "Ja mensen, nergens anders zó goedkoop!", alleen het constante geroezemoes van de winkelende menigte.

En na het rondje markt (ik ging eigenlijk voor een nieuwe tas omdat de oude zo goed als versleten is, maar ik kon niet slagen) uiteraard ook naar een terras, bij bar Monaco. En daar zaten Erik en Elleke al uitgebreid aan hun bocadillo. Naderhand nog snel naar het gemeentehuis om wat op te halen, en daar vlakbij kwamen we Ria tegen. 

Na nog een paar winkels snel naar de post en meteen naar het Indiase restaurant om alvast een tafel voor vijf personen te reserveren op het terras, voor de "Publicación" op 27 juni. Daar moet je snel bij zijn, anders is alles al bezet.  Dit feest luidt het begin in van het seizoen van de moros i cristians-feesten in Cocentaina...

Het geheim van de smid ehhh... metselaar

Gistermorgen zag ik het echt niet meer zitten. Ik was zó moe dat ik nog geen spijker fatsoenlijk in een plank kon slaan. En dat is toch wel vrij uniek.

We zouden de boel gaan stellen, zodat het metselen een stuk makkelijker zou worden. Dat werd dus drie keer niks.

Ik heb altijd gezegd dat je nooit moet zeggen (?!) dat je iets niet kunt, voordat je het hebt geprobeerd. Maar dan moet je ook kunnen toegeven dat je het dus écht niet kunt als het niet lukt. Bij deze dus.

Daarbij kwam ook nog dat sommige van de stenen die John had gemetseld (en ook mijn ene moeizaam gemetselde steen) loslieten, omdat de specie tijdens het verwerken te droog was geworden door de zon.

Ten einde raad riep ik tegen John dat ik Uli ging bellen. Uli was ooit een goeie vriend, en ik was hem pas weer tegengekomen in het dorp, dus toen heb ik meteen zijn telefoonnummer gekregen.

Uli kwam gisteravond en zei dat hij het metselen wel wilde doen tegen een redelijke prijs, dus vanmorgen is hij begonnen.

Tijdens een pauze had hij het over de metselaars die bij hem de buitenmuren van zijn huis hadden gedaan, en dat die er een beetje een rommeltje van hadden gemaakt.

"Maar ja, ze dronken dan ook alleen maar water, en geen bier, en zonder bier kun je nooit goed metselen. Kijk maar."

Dus dat was het geheim :-) : wij drinken ook alleen maar water. Vandaar dus.....

Over plantjes en reddende engelen

Gisteren zijn eindelijk de eerste plantjes van de nieuw aangelegde moestuin de grond ingegaan. Na eindeloos hak- en pufwerk om de grond los te maken, en een flink aantal kruiwagens hele oude paardenmest (die John gelukkig gisteren allemaal op mijn tuintje gestort had), konden de tomaten-, pompoen-, komkommer- en paprikaplantjes in de volle grond hun nog piepkleine worteltjes strekken. Lekker in de rulle aarde, vermengd met tot compost verworden mest. En nou maar groeien.....

---------------------------------------------------------------------------------

En vandaag was de dag dat we zouden beginnen met het metselen van het sanitairgebouwtje voor John. Slapeloze nachten had ik ervan, allerlei rampscenario's doemden midden in de nacht op: ik moest dit niet vergeten, en o, dáár moest ik ook absoluut aan denken. Pffft, vreselijk. Ik en cement, dat gaat niet goed samen. En toen kwam er vanmorgen een verlossend telefoontje van Elleke: zij en Erik zouden langskomen om te helpen. Wat een opluchting!

Uiteindelijk kwam het erop neer dat Erik stond te metselen, John aan het helpen was, en Elleke en ik "toeschouwden" vanaf de zijlijn. Op een gegeven moment stond John zelf ook te metselen.

Naderhand heb ik ook één steen geprobeerd, en zowaar, hij zit nog vast ook. 

Maar geef mij maar een stapel hout, dan frot ik daar zó hoppeta een schuur van. Stenen en cement, da's niks voor mij.

Morgen gaan we verder, dat wil zeggen: we gaan eerst stellen, dan ga ik naar het dorp om meer cement en arena fina (fijn zand) te halen, en ondertussen gaat John moedig verder met het metselwerk. Pak van m'n hart :-))

En de boer hij ploegde voort....

Achteraf had ik gisteren misschien een meer ingetogen bericht kunnen schrijven, na de trieste gebeurtenissen in Nederland. Maar dat wist ik toen nog niet....

Vandaag ben ik voor de tweede keer bij Erik en Elleke geweest om mee te helpen hun gemaaide en gedroogde gras (kortom: hooi) in pakjes te persen. Zelf waren ze al dagenlang bezig met het maaien, keren en op hopen harken van de ladingen hooi, en er stonden ook al heel wat kleine baaltjes klaar. En dat allemaal voor die lieve knolletjes van me. Ik hoop dat ze het naar waarde kunnen schatten. Ze komen er in ieder geval 's avonds op afgestormd als ik ze roep, en dan gaan die snuiten meteen omlaag en is er geen tijd meer voor iets anders.