Sneeuwchaos

Sneeuw is prachtig om te zien, daar is niets op af te dingen. Maar de schade aan de olijfbomen is enorm. Overal liggen afgescheurde takken op de grond.

En ook de afrastering om het paardenland heeft het zwaar te verduren gehad. Op sommige van de plekken waar er nog plastic palen stonden, was weinig meer terug te vinden: de paaltjes lagen plat onder de sneeuw. Gelukkig had John gisteren een paar keer de ronde langs het eerste land gemaakt, waarbij hij sneeuw van het schriklint verwijderde, anders had dat ook plat gelegen.

Maar toch waren de lieve knolletjes vanmorgen de wijde wereld ingetrokken. Twee waren er alweer terug (de slimste: Arafat en Lucera), maar de andere stonden beteuterd langs het hek te wachten tot ik ze kwam redden van de grote boze buitenwereld. Met een plakje hooi voor hun neus gingen ze als makke schapen weer hun land in.

De rest van de ochtend ben ik bezig geweest de schade aan het hek te herstellen. Maar nu is geloof ik alles weer in orde, dus ik hoop dat de paarden vannacht binnen de lijntjes zullen blijven....

Voor een mooie sneeuwfoto in ochtendlicht: zie het weblog van Erik en Elleke: http://erikvanhoorn.web-log.nl/mijn_weblog/

Sneeuw!

Gisteren begon het kort na het schrijven van mijn berichtje te regenen. Niet veel, maar gestaag. En vannacht wat harder. Maar vanmorgen, tussen half acht en half tien, veranderde de regen in sneeuw. Van die echte ouderwetse plaksneeuw. Er ligt nu al een centimeter of twaalf, en dat zal nog wel heel wat meer worden.

De honden zijn helemaal door het dolle heen, de varkjes vinden het maar een raar fenomeen en durven eigenlijk niet naar buiten, en de paarden laat het siberisch.

Het blijft prachtig om te zien, maar het vooruitzicht dat straks de stroomdraden buiten zullen breken door het gewicht van de sneeuw, is minder leuk. Want dat betekent waarschijnlijk weer minimaal een week zonder stroom. Gelukkig heb ik mijn generator nog...

Conditietraining

Gisteravond laat moest ik een stuk over mijn leemweg lopen.

Dat zat zo: Erik en Elleke vierden hun verjaardag, en daar was ik naartoe geweest. Was supergezellig. Maar ja, dan komt het moment dat je toch echt naar huis moet. En omdat alle weerberichten vermeldden dat het vandaag en morgen zou gaan regenen, moest ik mijn auto aan de andere kant van de leemweg laten staan. Om niet het risico te lopen dat ik er straks wekenlang niet uit kan, omdat het weggetje onbegaanbaar kan worden.

En dat betekent dus dat ik het laatste stuk moest lopen, terwijl ik wist dat er een grote kans bestond dat ik een wild zwijn tegen het lijf zou lopen. Dus ik, gewapend met een stok, en met een van-nieuwe-batterijen-voorziene zaklantaarn, heb een staaltje snelwandelen van Olympisch niveau weggegeven. En dat bergop. Achteraf was dat helemaal niet nodig geweest, want ik kwam geen ongenode types tegen op mijn pad, maar ik moet zeggen dat ik erg blij was toe ik eindelijk veilig binnen mijn hek was.

En regen? Mooi niet. Nou ja, misschien later op de dag. Ik hoop het wel, want anders heb ik mijn auto voor niets weggezet :-)

Hij doet 't!

Vanmorgen, om precies te zijn om 7.38 uur, hoorde ik het: hanegekraai. En niet eentje waarbij de keel geschraapt moest worden, nee, meteen uit volle borst. En het is een redelijk goeie, nog een klein beetje onafgewerkt, maar het kan er prima mee door. Helaas geen kukelekúúúúú, maar meer een kukkukeluuu, met aan het eind een wegstervend uuu. Maar ach, niet iedere haan is volmaakt.

En gisteren kon ik hem al lokken tot op een halve meter afstand. Met een beetje graan kwam hij steeds dichterbij. Alleen de varks vindt hij nog heel griezelig....

Zijn batterij is blijkbaar leeg

Heer Maximilian is óf een langslaper, óf hij is 's morgens niet goed bij stem, óf zijn batterijen zijn leeg. Terwijl de dames Fleur, Evita en Sara al gezellig buiten liepen te tokken om 7 uur, lag hij nog prinsheerlijk in bed.

Of zou ie gewoon nog een beetje verlegen zijn?

Maximilian Lorenzo

Een beetje verbijsterd loopt hij rond, af en toe een hen corrigerend, een aarzelend pikken op de grond, en zich duidelijk afvragend waar hij in vredesnaam is aangeland.

Maak kennis met Maximilian Lorenzo, kortweg Max.

Een uurtje geleden zat hij nog in een krappe krat op de markt in Torremanzanas, te wachten op een koper bij wie hij gegarandeerd in de pan zou verdwijnen.

Nu heeft ie alle vrijheid, mag legaal polygamisch leven met zijn drie vrouwen, en hoeft nooit meer in een kratje of benauwd hokje opgesloten te worden. Tenminste... als hij erg agressieve trekjes blijkt te hebben, kán ik hem terugbrengen. Maar of ik dat doe, is maar de vraag. Misschien helpt dan een goed gesprek om hem te veranderen van een horrorhaan naar een zacht eitje.

Ik ben benieuwd naar zijn stemgeluid. Zou hij morgenochtend....?

Pedro

Hij is al ver in de zeventig, als hij tegen je praat kun je hem bijna niet verstaan door zijn binnensmonds en tandeloos gemompel, er zit altijd een twinkeling in zijn ogen: dat is een korte omschrijving van Pedro.

Twee jaar geleden heeft hij de olijven bij mij geoogst. Gewoon om wat bij te verdienen bracht hij ze zelf weg, en kon hij het geld van de opbrengst houden.

Gisteren stond hij ineens weer bij het hek. Deze keer met zijn zoon. Of hij weer mocht komen oogsten.

Vanmorgen zijn ze samen begonnen. Gelukkig klom deze keer niet Pedro zelf in de bomen, maar deed zijn zoon dat. Een hele geruststelling.

En ze oogsten niet alleen, nee, ze zagen er ook meteen een heleboel in-de-weg-zittende takken af. Handig, want die slaan ze daarna uit op een groot net, en zo vangen ze op een makkelijke manier nog aardig wat extra olijven.

En tegen tweeën maakten ze een vuurtje, en daarop werden de meegebrachte chuletas (karbonades) geroosterd. Of ik gezellig mee kwam eten. En dan die verbijstering toen ik vertelde dat ik geen vlees en geen vis eet. Hij zal wel gedacht hebben: raar volk toch, die buitenlanders.

Maar een glas wijn moest en zou ik nemen. Uit een limonadefles, waarschijnlijk zelfgemaakt. Erg lekker!

(een foto van twee jaar geleden, maar hij is niets veranderd):

En vandaag van een afstand genomen, zodat hij niet zou gaan poseren.

Druk met zijn vuurtje, en in zijn hand een groot pak karbonades: