Harken en wat dat teweeg brengt

Al een hele tijd lag het gemaaide gras rond het huis te wachten tot het eindelijk werd opgeharkt. Alleen, ik had geen goeie hark die dat aankon. Gisteren vond ik er eindelijk eentje bij de Akí. Een hele brede, met dunne tanden. Perfect dus.

Vanavond vond ik het tijd om maar eens te beginnen met een klein stukje. Dat kleine stukje produceerde al meteen een hele berg hooi. En die berg werd door de honden súperinteressant gevonden.

Eerst ging Luna er eens lekker in liggen, en daarna kwamen alle honden even langs om het hooi te besnuffelen en/of in te zegenen. Zelfs de erg zieke Sana wilde per se iets achterlaten bij de berg....

Anti-ratten-en-muizen-kast

Altijd als ik beneden de deur van de voerruimte opendoe (waar het paarden-, varkens- en kippenvoer staan), schieten er overal ratjes en muizen weg uit de voorgeweekte bakken met eten voor de paarden. Daar was maar één oplossing voor: de bakken zouden, zodra ze onder water staan, achter slot en grendel moeten. Maar hoe? Het enige waaraan ik kon denken was zo'n ouderwetse metalen kantoorkast. Voor rat en muis een onneembare vesting. Alleen, de kasten die je tegenwoordig overal ziet, zijn van kunststof, en dan is er van een onneembare vesting geen sprake meer. Een gat is zó geknaagd voor die monstertjes.

Nu was het geval dat John en ik dat ooit eens ter sprake brachten toen we bij Stijn (natuurcamping bij Guadalest) waren. En die bleek er eentje te weten, die we zo konden meenemen.

En dat is, wat we vandaag hebben gedaan. Achterin mijn Renault.

Gelukkig hoefde ik zelf niet te sjouwen, en kon ik er als een onvervalste Spaanse dueña naar staan kijken hoe de mannen het onmogelijk zware ding de auto in zwoegden. Mijn dank is groot :-)

Vies, viezer, viest

Na volgens mij ruim twee maanden droogte heeft het vandaag eindelijk even geregend. Een flinke bui van een minuut of vijf. En daarna wat lichte buitjes. Reden voor de paarden om eens flink te gaan liggen rollen en vrolijk te rennen en te spelen.

En het kan altijd nog viezer. Tango zág er al niet uit, maar het was volgens hem nog niet genoeg, dus moest er nóg een keer worden gerold.

Noem je dit vies?

Daar moet dan wat aan worden gedaan...

Zo, nou díe kant nog

Et voilá. Kijk, dát is nou vies

En ondertussen:

Nog één keertje dan?

En dan hou ik erover op, dan is het hoofdstuk zwaluw echt helemaal afgesloten.

Het lijkt of alle jongen tegelijk uitvliegen. Op de stroomdraad is het overdag een drukte van belang (op een gegeven moment telde John er 18 tegelijk), en om de beurt maken ze een vliegrondje om hun kunnen te tonen:

Verder is het vandaag bewolkt, met de belofte van regen die helaas toch nog steeds niet is gekomen. De temperatuur is dan wel een stuk lager (rond de 25 graden hier op de berg), maar het voelt allemaal heel erg klef aan.

Het geeft wel mooie wolkenpartijen, zeker als de zon al laag staat:

Van breedbekkikker tot echte zwaluw in twee weken

Het ouderlijk nest werd veel te klein. Aan alle kanten staken staarten en kopjes naar buiten. Het werd zelfs zo erg dat sommige van de jongen op de lamp moesten gaan zitten.

Kortom: het was tijd om uit huis te gaan.

Vanmorgen werd de knoop doorgehakt: de kinders kregen vliegles. Hoezo les? Ze vlogen gewoon uit het nest alsof ze nooit anders hadden gedaan. Eerst twee, die werden buiten begeleid door de hele familie. Alle ooms, tantes, neven en nichten werden opgetrommeld om de kunst van het zwenken en buitelen aan het jonge grut te leren. Binnen een paar minuten hadden ze het onder de knie.

Toen mochten de andere twee ook, die tot dan toe een beetje bescheten vanuit het nest hadden toegekeken.

Vanmiddag waren ze weer alle vier terug op het nest. Huh? Vier? Het waren er ineens vijf! Zeker een vriendje uitgenodigd.

Op dit moment slapen ze weer schots en scheef in hun eigen bedje, dromend over duikvluchten en mugjes vangen....

Gisteren:

De eerste twee rusten uit op de stroomdraad vlakbij huis

En wanneer mogen wij nou?

zwart-gele invasie

Terwijl Erik en Elleke worden overgenomen door enorme legers mieren (zie:http://erikvanhoorn.web-log.nl/ ), zijn het bij ons meer de wespen die het op ons hebben voorzien.

Ze zitten echt overal. Bouwen nesten op onmogelijke plaatsen, zoals aan de achterkant van John's huisje en in het kippenhok. Leuk als je eieren moet rapen. Gelukkig waren ze daar nog maar net begonnen, dus heb ik, tegen mijn principes in, een tuinslang gepakt en het mini-nest weggespoeld. Want om nou elke dag met een beschermkap en winterjas aan eieren uit het hok te halen.....

Ook proberen ze rond alle kozijnen iets te beginnen, maar daar heb ik toch andere ideeën over.

Op andere plekken gaan ze hun gang maar, zolang ik er maar niet dichterbij hoef te komen dan een meter of twee.

Het blijft trouwens wel erg fascinerend om te zien hoe ze, op het water staand, kunnen drinken.

Eèèèènnnnn.......ACTIE!

Ze hebben het eindelijk door: modder is fun! Het is dan ook ontzettend warm vandaag (35 graden), dus elke vorm van verkoeling wordt aangegrepen.

Heerlijk zomaar zitten in het water, of fanatiek wroeten: er is een wereld voor ze open gegaan.

En wat is er fijner dan na zo'n modderbad jezelf eens heerlijk schuren aan een boomstronk? Niks toch?

Pffft, het uploaden van een video gaat je niet in de kouwe kleren zitten: tot half twee vannacht was ik bezig om uit te vinden hoe ik in vredesnaam een "Pinnacle-project" moest converteren naar een AVI-bestand. Zonder resultaat. Vanmorgen dus maar weer met de moed der wanhoop verder geworsteld.

Ineens zag ik het licht. Hoe? Geen idee, misschien omdat John achter me stond. In ieder geval, het is nu gelukt (hoop ik).

De bovenste tekst was van donderdag, maar vandaag (vrijdag) komt ie dus pas op het weblog